Tuesday, November 29, 2011

Singgah Sebentar di Rumah Kawan

Alkisahnya, suatu hari, hari yang agak panas walaupun kebelakangan ini hujan je magaknya. Aku teringin la nak    pegi ke umah sorang kawan baik punye. Tak jauh pun, dalam 5-6 km je. Sesampainya aku, kat rumah kawanku, sebagai seorang Islam, aku bagi la salam. Dengan penuh semangatnya aku bagi salam. Tapi, heran aku.....takde orang yang jawab!! Kalu ikutkan hati, maunya aku melaung terus kat situ. Tapi, bila teringatkan aku masih lagi seorang tetamu plus nak memelihara gelaran Gadis Melayu Terakhir aku, aku sabar jela.....
Nak buat ape ag?? 
Tapi, nak kata takde orang, aku dengar orang tengah berchit-chat kat living room. Hesh, heran bin ajaib aku!! Aku pon dengan sekuat hatinya mengetuk pintu, melaungkan salam berselang-seli ngan nama kawan aku tu. Nasib baik, pintu belakang umah tu dibukak jugak akhirnya. Terjengullah muka adik lelaki kawanku itu yang tak berapa tinggi, tak berapa hensem tambah lagi....muda dari aku. tak mau aku ngan lelaki muda dari aku, buat aku nampak tua aje. Aku ni minat lelaki yang tua paling kurang sebulan, paling banyak 3 tahun dari aku. Kena la ada pegangan agama yang kukuh...tinggi dari aku...ada rupa walaupun tak popular sangat. Tapi, kalau ada harta dan tanah berhektar-hektar........fuh!!! Masuk meminang terus confirm beb!!! Heheh...Perasan jugak aku nih. Ok2. Kembali ke pangkal jalan...
Aku pon tanya la adik kawanku itu, mane T? Dia pon masuk balik ke dalam rumah. Aku rehat luh kat luar. Tiba-tiba, ade sorang pakcik duk terjenguk-jenguk kat tingkap living room. Dia cakap,
   "Oh, kawan T rupanya. Ingatkan mat Bangla penjual ubat mana tadi. Sori eh? Hehe".
Aiseh.. Ade ke patut muka secomel aku ni layak jadi penjual ubat? Suara punya la merdu bagi salam, dia kata suara mat Bangla?!!!
HUH!!!!!                                          

No comments:

Post a Comment